Kamperowa podróż po "Ścianie wschodniej" część II

Fotorelacje z podróży po Podlasiu
Regulamin forum
Wykorzystywanie, powielanie i kopiowanie treści autorskich - tekstów, zdjęć z Forum KBP - Karawanier bez zgody Autora i Administratora Forum, jest zabronione.
© 2012-2019 KBP Karawanier.

Proszę zamieszczać swoje relacje te karawaningowe i te innymi środkami transportu.
Z racji ograniczonej pojemności serwera, prosiłbym o wklejanie w relacje linków do zdjęć, a nie samych fotek.
Awatar użytkownika
Irel
Regionalista
Posty: 2011
Rejestracja: 04 gru 2012, 15:25
Lokalizacja: Jura Północna
Kontakt:

Kamperowa podróż po "Ścianie wschodniej" część II

Post autor: Irel » 14 sie 2018, 22:30

Tutaj poprzednia część relacji - cz. 1


Po zjedzeniu śniadania pojechaliśmy do Wiżajn, a następnie do wsi Gromadczyzna, gdzie znajduje się jeden z sześciu tzw., trójstyków, jakie granica Polski tworzy z granicami naszych sąsiadów. W tym miejscu dochodzi do zbiegu z granicami Rosji i Litwy.
Wiżajny są senną miejscowością, która w 1870 roku została zdegradowana do rangi wsi, ale do czasów dzisiejszych zachowała miejski układ urbanistyczny. Warty obejrzenia jest klasycystyczny kościół św. Teresy z Avila z 1825r

Obrazek

Zabytkowa drewniana dzwonnica z 1862 roku stojąca obok kościoła

Obrazek

Ołtarz główny z połowy XVIII wieku

Obrazek

Obrazek

Ołtarze boczne

Obrazek

Obrazek

Chór i organy

Obrazek

Z Wiżajn pojechaliśmy do Gromadczyzny, do „trójstyku”. Miejsce nie należy do ciekawych, ale stanowi atrakcję turystyczną dla osób, które lubią się uwieczniać na fotografiach z granicznymi słupami w tle. Aby jednak nie narazić się na nieprzyjemności należy zapamiętać kilka przepisów regulujących zasady pobytu w strefie nadgranicznej, w sąsiedztwie samej linii granicy:
- nie wolno wchodzić na drogę graniczną
- nie wolno fotografować znaków granicznych i terenów poza linią granicy
- nie wolno kontaktować się z osobami pozostającymi poza linią granicy ani przekazywać sobie przez nią jakichkolwiek przedmiotów
- nie wolno przebywać nocą na jeziorach w odległości mniejszej niż 150 m od granicy
- nie wolno nocą łowić ryb na jeziorach granicznych; wszelkie połowy na jeziorach granicznych w odległości mniejszej niż 100 m od granicy są zabronione
- rozbicie namiotu w pobliżu granicy państwa należy zgłosić uprzednio w placówce Straży Granicznej.
Zastosowanie się do wymienionych przepisów pozwoli uniknąć kłopotów. Niedowierzających wypada uprzedzić, że Straż Graniczna to wyjątkowo dobrze działająca służba. W najdzikszych ostępach nadgranicznych strażnicy na swoich szybkich motocyklach, quadach czy w landroverach potrafią wyrosnąć jak spod ziemi. Dopiero wtedy zaczynają się problemy, zwłaszcza, jeśli ma się na sumieniu niewinną wycieczkę, np. do rosyjskiego słupka i z powrotem.

Zabronowany pas graniczny

Obrazek

Słup „trójstyku” z widokiem na zasieki graniczne obwodu kaliningradzkiego.

Obrazek

Autor relacji

Obrazek

Z „trójstyku” pojechaliśmy Puńska, polskiej stolicy Litwinów. Stanowią oni ponad 80% mieszkańców tej gminy. Niezorientowanym należy wyjaśnić, że bez cienia wątpliwości zamieszkują swoje ziemie. To Rzeczypospolita skutkiem dziejowych i politycznych zawieruch objęła w posiadanie południowo-zachodni fragment Litwy, zaliczany przez naszych sąsiadów do tzw. Wielkiej Litwy.
Prawdziwy problem przyniósł rok 1918. Odrodzone Litwę i Polskę musiała podzielić granica. Wobec braku porozumienia na temat przynależności państwowej Suwalszczyzny, o przebiegu granicy polsko-litewskiej zadecydowano w Paryżu. W sierpniu 1919 r. wybuchły walki zainicjowane przez Polską Organizację Wojskową, określane przez Polaków powstaniem sejneńskim. Krwawe zmagania trwały do września 1920 r. W ich trakcie, leżące w pobliżu Puńska Sejny, zdobywano i tracono jedenaście razy!
Mieszkający w Polsce Litwini z pietyzmem kultywują swój język i kulturę. Ciekawostką jest aktywność tzw. teatrów stodolanych. Lokalne objazdowe zespoły teatralne dają przedstawienia w stodołach, przed żniwami, gdy są one jeszcze puste!

Rynek w Puńsku- miejsce naszego noclegu

Obrazek

Obrazek

Neogotycki kościół Wniebowzięcia NMP w Puńsku
Jest najbardziej okazałym obiektem w mieście. Został zbudowany z cegły i kamienia w miejscu starego, istniejącego od 1597 r. kościoła, w latach 1877-1881. We wnętrzu świątyni znajdują się drewniane, neogotyckie ołtarze, piękne witraże oraz chorągwie i serwety ozdobione litewskimi haftami. Około 75 proc. parafian to Litwini. Z tego powodu msze odprawiane są w dwóch językach polskim i litewskim.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Drewniana kapliczka stojąc e przed kościołem

Obrazek

Mieszkańcy Puńska kultywują swoją kulturę i narodową odrębność. Przy puńskim Domu Kultury Litewskiej działają litewskie zespoły artystyczne: Jotva, Gimtine, kapela Klumpe i chór Dzukija. Znajduje się tutaj chyba największa atrakcja Puńska: Muzeum Etnograficzne. Zbiór tkanin i dzianin, narzędzi rzemieślniczych, narzędzi do kopania torfu, przyborów myśliwskich, łowieckich i pszczelarskich to efekt kilkudziesięcioletniej kolekcjonerskiej pracy założyciela muzeum - Józefa (Juozasa) Vainy. W Puńsku działa także Społeczne Muzeum Historyczne (zbiory archeologiczne i działalność wydawnicza w regionie skupione w pomieszczeniach ośrodka zdrowia!), galeria-muzeum Stara Plebania (wystawa rękodzieła i strojów ludowych) oraz skansen-zagroda wiejska przy drodze do Sejn.

Muzeum Stara Plebania
Obrazek

Drewniana kapliczka stojąca przed muzeum

Obrazek

Część „konfesyjna” muzeum z księgami liturgicznymi w języku litewskim i zbiorem naczyń liturgicznych.
Obrazek

Obrazek

Obrazek

Część „cywilna” muzeum ze zbiorem tkanin, ubiorów i narzędzi tkackich.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Dom Kultury Litewskiej ze znajdującym się w jego przyziemiu Muzeum Etnograficznym

Obrazek

Muzeum Etnograficzne im. Józefa (Juozasa) Vainy.
Krótka notka o tym, kim był założyciel muzeum. Józef Vaina (lit. Juozas Vaina) (1916-2011) - polski i litewski pedagog, społecznik i kolekcjoner. Dział w Litewskim Towarzystwie Społeczno-Kulturalnym. Pisał książki o folklorze i etnografii regionu, był aktywny na łamach czasopisma „Aušra” ( Świt). Większość eksponatów zgromadzonych w muzeum, które założył po przejściu na emeryturę, zebrał osobiście i skatalogował. Za swoją działalność otrzymał litewskie i polskie odznaczenia państwowe, w tym m.in. „Za zasługi dla Litwy”, Krzyż Polonia Restituta, Złoty Krzyż Zasługi, Order Wielkiego Księcia Giedymina.

Tablica z herbem Litwy i słowami hymnu litewskiego

Obrazek

Zejście do sal ekspozycyjnych

Obrazek

Zbiory muzealne

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Po obejrzeniu muzeum pojechaliśmy jeszcze do litewskiego skansenu leżącego przy drodze prowadzącej z Puńska do Sejn. Po skansenie oprowadzała nas bardzo sympatyczna Litwinka dobrze znająca historię okolicy. Samo wyposażenie skansenu jest typowe dla tego rodzaju budynków, aczkolwiek w litewskich domach pojawia się kilka elementów, których brak w polskich domostwach. Przewodniczka jest członkinią „stodolanego” zespołu teatralnego.

Wejście do skansenu

Obrazek

Wnętrze teatru „stodolanego”.
Pokazana na zdjęciu stodoła jest miejscem, w którym odbywają się spektakle i nie pełni ona żadnych innych funkcji. W przeszłości teatry stodolane były zwykłymi stodołami, w których przechowywano zboże. Występować można w nich było dopiero na wiosnę, gdy stodoły były puste.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Zabudowania skansenu

Obrazek

Obrazek

Urządzenia do wytwarzania przędzy lnianej

Obrazek

Kołowrotek i krosna tkackie

Obrazek

Obrazek

Piec kuchenny
Trzeba pamiętać, że okolice Suwałk są polskim biegunem zimna. Piec kuchenny, na którym przygotowywane były posiłki, ogrzewał izbę i było to w całym domu praktycznie jedyne dobrze ogrzane pomieszczenie. Taka kuchnia stanowiła też centrum życia rodzinnego i towarzyskiego. Przebywanie w jednej izbie pozwalało też zaoszczędzić paliwo do lamp naftowych. Okazuje się, że było to ważne, gdyż niektóre przysiółki okolic puńska oświetlenie elektryczne otrzymały dopiero w początkach lat osiemdziesiątych ubiegłego stulecia. Sam piec spełniał wiele funkcji. Spały tam dzieci i starsze osoby, gotowało się posiłki, piekło chleb, a pod piecem trzymało zimą kury, żeby nie pozamarzały, w kurniku. Gdy zniosły pod piecem jajka, wchodziły po nie dzieci, gdyż dorosły się tam nie mieścił.

Obrazek

Tkaniny i ubiory litewskie z okolic Puńska

Obrazek

Obrazek

Po zakończeniu zwiedzania atrakcji turystycznych Puńska i okolic, wróciliśmy na puński rynek, aby odpocząć przed dalsza podróżą.

Ciąg dalszy ( mam nadzieję) nastąpi.

Tutaj dalsza część relacji - cz. 3
Kiedy szereg uzurpacji zdradza zamiar wprowadzenia władzy despotycznej, to słusznym jest odrzucenie takiego rządu.1776r Deklaracja Niepodległości

Awatar użytkownika
Cuba
Forumowicz
Posty: 460
Rejestracja: 07 mar 2015, 19:12
Lokalizacja: Międzyborów
Kontakt:

Re: Kamperowa podróż po "Ścianie wschodniej" część II

Post autor: Cuba » 15 sie 2018, 11:49

Ciekawe , ciekawe.. nie wiedziałem
Kuba Pozdrawiam :)
Honda Varadero 125 V - Małe serce w dużym motocyklu
Dupy nie urywa ale pojeździć można na "B" :cool:

Awatar użytkownika
Marek LU
Forumowicz
Posty: 1484
Rejestracja: 12 paź 2014, 00:37
Lokalizacja: Lublin

Re: Kamperowa podróż po "Ścianie wschodniej" część II

Post autor: Marek LU » 15 sie 2018, 18:45

Irel pisze:
14 sie 2018, 22:30
do wsi Gromadczyzna, gdzie znajduje się jeden z sześciu tzw., trójstyków, jakie granica Polski tworzy z granicami naszych sąsiadów. W tym miejscu dochodzi do zbiegu z granicami Rosji i Litwy.
Coś mi się tu nie zgadza, prezydent mówi że do 2015 roku Polski nie było a w relacji znaki sprzed kilkudziesięciu lat. Należałoby kogoś wysłać na przyśpieszony kurs historii. Tylko kogo?
PS Sprawozdanie z wycieczki jak zwykle bardzo interesujące.
Moich wpisów proszę nie traktować poważnie, wywodzę się i jestem z najgorszego sortu Polaków

Obrazek

Awatar użytkownika
Sławcio
Karawanier
Posty: 3728
Rejestracja: 03 gru 2012, 09:44
Imieniny: 0- 0- 0
Lokalizacja: Mazowsze

Re: Kamperowa podróż po "Ścianie wschodniej" część II

Post autor: Sławcio » 16 sie 2018, 11:36

Banda sprytnych manipulatorów dorwała się do władzy i tak mamią i oszukują.
Dobrze, że relacja na wysokim poziomie merytorycznym ;) :ok:
Pozdrawiam Sławek
Nie mam już Viaderka. Mam za to inną Devilną Hondę. :D

Awatar użytkownika
Pingwin
Forumowicz
Posty: 133
Rejestracja: 21 kwie 2014, 17:00
Lokalizacja: Borki

Re: Kamperowa podróż po "Ścianie wschodniej" część II

Post autor: Pingwin » 21 sie 2018, 18:56

Czytam mimo lata i wysokich temperatur :ok: ;) :piwo:
Przygoda nie jest definiowana przez miejsce lub czas, ale postawę.
Pozdrawiam . Mirek

Awatar użytkownika
Sławcio
Karawanier
Posty: 3728
Rejestracja: 03 gru 2012, 09:44
Imieniny: 0- 0- 0
Lokalizacja: Mazowsze

Re: Kamperowa podróż po "Ścianie wschodniej" część II

Post autor: Sławcio » 01 wrz 2018, 14:23

Pingwin pisze:
21 sie 2018, 18:56
Czytam mimo lata i wysokich temperatur :ok: ;) :piwo:
Przyznaję się że czytam. ;) :ok:
Pozdrawiam Sławek
Nie mam już Viaderka. Mam za to inną Devilną Hondę. :D

Awatar użytkownika
Victus
Forumowicz
Posty: 386
Rejestracja: 11 lip 2016, 13:16

Re: Kamperowa podróż po "Ścianie wschodniej" część II

Post autor: Victus » 02 paź 2018, 13:00

Ładne zdjęcia i opisy,
:spanie1:

Stefan
Forumowicz
Posty: 19
Rejestracja: 06 sie 2016, 10:51
Imieniny:

Re: Kamperowa podróż po "Ścianie wschodniej" część II

Post autor: Stefan » 03 lis 2018, 17:12

Podobają m i się te relacje Koledzy.
Macie zapał aż miło poczytać.

Awatar użytkownika
Ciok
Karawanier
Posty: 427
Rejestracja: 07 lut 2014, 10:54
Imieniny: 0- 0- 0
Lokalizacja: Mazowsze

Re: Kamperowa podróż po "Ścianie wschodniej" część II

Post autor: Ciok » 14 lis 2018, 14:09

Zdjęcia i relacja Mucha nie siada. Brawo
„poznaj swój kraj, ojczyźnie służ” - Mazowsze jest piękne, otwórz oczy.
Karawanierzy Mazowieccy - sekcja moto

Gwiazda Zaradna
Forumowicz
Posty: 10
Rejestracja: 17 lis 2018, 11:52

Re: Kamperowa podróż po "Ścianie wschodniej" część II

Post autor: Gwiazda Zaradna » 17 lis 2018, 17:38

Relacja i zdjęcia zapierają dech w piersiach.

ODPOWIEDZ

Wróć do „Podlasie”